Chrystus najwyższą wartością
Chrystus najwyższą wartością
Wszystek lud schodził się
do Niego, a On, usiadłszy,
nauczał (J 8,2)
Tylko niewielka część ludzi mogła bezpośrednio wsłuchiwać się w głos Pana Jezusa, nauczającego
na terenach dzisiejszej Ziemi Świętej. Im było dane oglądać Zbawiciela, słyszeć głoszoną przez Niego
prawdę o Bogu i doświadczać Jego troski o człowieka.
Następne pokolenia mogą poznać Chrystusa przez Objawienie zawarte w Nowym Testamencie
i w nauce Kościoła założonego przez Zbawiciela.
Otwierając się na Bożą obecność w świecie, człowiek staje się istotą religijną. Jest to religijność naturalna,
zapisana w głębi serca, która myślącemu i wrażliwemu człowiekowi nie wystarcza. Żyjąc ze świadomością,
że pobyt na świecie ma ograniczenie w czasie, pragnie znaleźć odpowiedź na podstawowe pytania dotyczące sensu i zadań, jakie ma do spełnienia w harmonii świata. Odczuwa pragnienie jasnego zrozumienia naturalnego objawienia Boga, przez przyjęcie nadprzyrodzonego pouczenia.
Naprzeciw tym pragnieniom i poszukiwaniom śmiertelnika przychodzi z pomocą Bóg w osobie Chrystusa. Z Chrystusem przyszła na świat – jak to ujął św. Jan – światłość „oświecająca każdego człowieka”. On stał się „bramą”, przez którą człowiek może przejść i znaleźć „pożywienie” na duchowych ścieżkach poszukiwania. On jest „prawdą”, dzięki której wierzący może wejść w krainę objawioną przez Zbawiciela.
Ze strony człowieka wymagane jest wyraźne opowiedzenie się po stronie Chrystusa. Jego zapytanie kierowane do ludzi na terenach Ziemi Świętej: „Czy chcesz?” pozostaje aktualne w każdym czasie. Przychodzący do Pana Jezusa musi pozwolić Mu działać, aby mógł strapionemu i poszukującemu przyjść z pomocą. Prawdziwie wierzący w Chrystusa, wchodząc do Jego „szkoły” i otwierając się na Jego prowadzenie, poznaje, co jest wartościowe, a co szkodliwe; co jest przemijające a co trwałe na wieczność.
Punktem zwrotnym w życiu człowieka, gdy prawdziwie pozna Chrystusa, jest nawrócenie. Święty Paweł Apostoł mówi, że taki wyznawca posiada „zmysł Chrystusa” (por. 1 Kor 2,16). On nie tylko poznał Boga, ale żyje z Chrystusem a Chrystus w nim: „Żyje we mnie Chrystus.
Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie. Nie mogę odrzucić łaski danej przez Boga” (Ga 2,20-21). Kto poznał wartość Chrystusa, Jego nauki i ofiary, żyje życiem Bożym i już na tym świecie cieszy się wartościami, którymi Stwórca dzieli się ze stworzeniem.
Krótka przypowieść o skarbie ukrytym w roli (Mt 13,44-44) mówi o człowieku obrotnym, który po rozeznaniu sytuacji zrobił wszystko, aby tę rolę nabyć. Ustawodawstwo rzymskie i semickie gwarantowało prawo własności do wszystkiego, co znajdowało się na polu właściciela.
Kupując je, człowiek ów wielokrotnie się wzbogacił. Pan Jezus wyjaśnił, że naszym skarbem jest Królestwo
niebieskie. Dla prawdziwie wierzącego chrześcijanina skarbem jest Chrystus – Jedyny Odkupiciel Człowieka.
Święty Jan Paweł II uczył: „Jezus Chrystus jest obecny wśród was wszystkich, aby potwierdzać w ten sposób codziennie zbawczą obecność Boga. Istnieją tutaj bez wątpienia ogromne potrzeby materialne, ekonomiczne, społeczne, ale nade wszystko istnieje potrzeba tej zbawczej mocy, która jest w Bogu i którą tylko Chrystus posiada.
Jest to moc, która wyzwala człowieka z grzechu i kieruje ku dobru, ażeby prowadził życie naprawdę godne człowieka; ażeby małżonkowie, rodzice, dawali swoim dzieciom nie tylko życie, ale także wychowanie, dobry przykład; aby kwitło tutaj prawdziwe życie chrześcijańskie, aby nie przeważały nienawiść, zagłada, nieuczciwość, zgorszenie; aby szanowana była praca ojców, a także matek, i aby ta praca stwarzała warunki nieodzowne dla utrzymania rodziny; aby poszanowane były podstawowe wymagania sprawiedliwości społecznej; aby rozwijała się prawdziwa kultura, poczynając od kultury życia codziennego”.
Ks. Stefan Misiniec