Tu es Petrus – Ty jesteś Piotr

Tobie dam klucze królestwa niebieskiego (Mt 16,19) 

W okolicach Cezarei Filipowej, wypływa spod skał czysta woda – tak rozpoczyna swój bieg święta rzeka Jordan. W tamtym miejscu, u jej źródeł, Jezus zadał Apostołom dwa pytania, odnotowane w Ewangelii św. Mateusza:„Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?”(Mt 16,18), i – skierowane bezpośrednio do Apostołów: „A wy za kogo Mnie uważacie?” 

W życiu każdego człowieka, a także we wspólnotach, zdarzają się chwile szczególnie ważne, czasami o znaczeniu zwrotnym. Zauważenie znaków i prawidłowe ich odczytanie, ma wpływ na dalsze decyzje, a w wyniku tego – na bieg wydarzeń. Dwa pytania Chrystusa, które zaskoczyły uczniów, okazały się kluczowe w historii Jego Kościoła. Trafność odpowiedzi Piotra: „Ty jesteś Mesjaszem, Synem Boga żywego” (Mt 16,16), wynikała jednak – jak wyjaśnił Nauczyciel – nie tyle z bystrości umysłu rybaka z Kafarnaum, ile była darem Boga Ojca. 

Wcześniej, nad jeziorem Genezaret, Pan Jezus oznajmił Piotrowi, 
że powierzy mu ważne zadanie w swoim Kościele. Stało się to po cudownym i obfitym połowie ryb, gdy Piotr był wstrząśnięty widokiem cudu. Chrystus uspakajająco, ale też pouczająco powiedział: „Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił”. Nauczyciel wiedział, że Piotr nie jest ideałem, miewa zwątpienia, a w chwili próby – ze strachu, zaprze się swego Mistrza. Jednak znał też Piotra oddanego Mu całym sercem i gorąco żałującego chwil słabości. Jezus ufał, że uczeń zahartuje się w trudnościach i będzie wystarczająco silny, aby bronić Kościoła oraz umacniać wyznawców w wierze. Kiedy nadeszła odpowiednia godzina, wymowna godzina pod Cezareą Filipową, powiedział mu: „Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój…” (Mt 16,18). 

Po Zmartwychwstaniu, Pan Jezus ukazał się apostołom trzeci raz i stojąc na brzegu Jeziora Genezaret, trzykrotnie zapytał bezpośrednio Piotra: „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?” Dla ucznia, po tym, co zaszło na dziedzińcu arcykapłana w czasie Męki Zbawiciela, był to bardzo trudny sprawdzian. Piotr – świadomy wszystkiego, pełen pokory –zapewniał: „Panie, Ty wiesz, że Cię kocham”. Chrystus, po wyznaniu przez Piotra miłości do Niego, odpowiedział słowami: „Paś baranki moje. Paś owce moje” (J 21,15-23), przekazując Mu władzę pasterską nad powstającą wspólnotą Kościoła. 

Niedziela, 22 października 1978 roku w Rzymie, była słoneczna. 
Również w Polsce rozjaśniało się, a ulice naszych miast opustoszały. To był historyczny dzień inauguracji pontyfikatu kard. Karola Wojtyły z Krakowa na Stolicę św. Piotra w Rzymie. Nowy Papież obrał imię Jan Paweł II. Polskie Media pierwszy raz, od początku istnienia TVP, zapowiedziały transmisję Mszy Świętej z Watykanu. W Polsce –  w tamtym czasie państwie o ustroju komunistycznym, było to wydarzenie bez precedensu.
Jan Paweł nawiązał w homilii do wydarzenia z Cezarei Filipowej: „Słowa [Jezusa] te zaznaczają początek posłannictwa Piotrowego w historii zbawienia, w dziejach ludu Bożego. Od tego momentu poprzez takie wyznanie wiary święta historia zbawienia ludu Bożego miała zyskać nowy wymiar, wyrażać się odtąd w historycznym wymiarze Kościoła. Ten kościelny wymiar historii ludu Bożego bierze swoje początki, rodzi się właśnie z tych słów wiary i związany jest z człowiekiem, który je wypowiedział. Ty jesteś kamieniem, skałą, opoką, i na tobie jak na opoce zbuduję Kościół mój. Trzeba, aby dzisiaj w tym właśnie miejscu, te same słowa zostały wypowiedziane i wysłuchane: «Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego»”. Z perspektywy wieków widać, że Kościół założony przez Syna Bożego, tworzą od początku różni ludzie, także z wadami charakteru. Mimo wielu zagrożeń, Kościół trwa już dwa tysiące lat. Przekazuje wiernym prawdy wiary, pomaga w realizowaniu ewangelicznej drogi życia, a przede wszystkim umożliwia korzystanie z sakramentów świętych – daru Chrystusa Zmartwychwstałego. 
                                                                                                                                             + +  +                                                                                                               
Wierni otaczają czcią miejsce, na którym Pan Jezus ustanowił prymat św. Piotra. Stawiano tu kolejne świątynie. Obecny kościół – Sanktuarium Prymatu w Tabgha, odbudowała Kustodia Ziemi Świętej w 1933 roku. Przy skale „Mensa Christi” (Stół Chrystusa) modlili się papieże: Paweł VI – 5 stycznia 1964, oraz Jan Paweł II – 24 marca 2000. Obie historyczne pielgrzymki uwiecznił na kościelnych drzwiach z brązu krakowski artysta rzeźbiarz prof. Czesław Dźwigaj. Fundatorami drzwi jest Stowarzyszenie Strzeleckie Bractwo Kurkowe z Krakowa i Katolickie Stowarzyszenie Civitas Christiana, a pamiątkowej mozaiki, wykonanej w Madabie w Jordanii – Civitas Christiana oraz Komisariat Ziemi Świętej w Krakowie. W dolnej części mozaiki umieszczono napis po łacinie: IOANNI PAULO II POLONIA DICAVIT SEMPER FIDELIS (Janowi Pawłowi II ofiaruje Polska zawsze wierna). Drzwi i mozaikę poświęcił kard. Stanisław Dziwisz. Sanktuarium odwiedzili także papieże: Benedykt XVI w 2009 roku i Franciszek w 2014. 

Ks. Stefan Misiniec

• Chrystus uczy wybaczać
• Chrześcijański obowiązek upominania
• Tu es Petrus – Ty jesteś Piotr
• Wiara czyni cuda 
• Otwórzcie drzwi Chrystusowi 
• Kościół znakiem wieczystym 
• Ewangelia – skarbcem wartości ducha i wiary
• Rozważania nad ziarnkiem gorczycy
• Odkrywanie tajemnicy królestwa Bożego
• Przyjdźcie i uczcie się ode Mnie