Zmartwychwstał Pan, Alleluja!
Zmartwychwstał Pan, Alleluja!
Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy
tego świadkami (Dz 2,32)
Zmartwychwstanie Chrystusa jest punktem zwrotnym w historii ludzkości. Nowy Testament traktuje fakt Zmartwychwstania jako swój fundament. Jednoznacznie odnoszą się do tego wszyscy autorzy. Chrystus prawdziwie zmartwychwstał – jak zapowiedział!
Powrót do życia Jezusa Ukrzyżowanego, przywrócił nadzieję Jego załamanym uczniom i rozproszonym wyznawcom. Zachowały się liczne relacje świadków tamtych wydarzeń.
Szczegóły odnotowane przez Ewangelistów, dotyczące Śmierci, Pogrzebu i Zmartwychwstania Jezusa, pozostają niezwykłym, wiarygodnym i obiektywnym źródłem wiadomości o tych historycznych wydarzeniach. Wspólnotę rozwijającego się Kościoła wzmocniło dołączenie się do grona apostolskiego Pawła z Tarsu, prześladowcę Chrystusa, olśnionego i przemienionego przez Zmartwychwstałego na drodze do Damaszku. W zakładanych przez siebie gminach chrześcijańskich Paweł Apostoł głosił naukę o Chrystusie zgodną z nauczaniem pozostałych apostołów. Wielką wagę mają teksty Dziejów Apostolskich spisane przez św. Łukasza.
W Poniedziałek Wielkanocny, czytany jest podczas liturgii początek wystąpienia Piotra Apostoła do zebranych przedstawicieli wielu narodów, którzy po zaledwie pięćdziesięciu dniach po Zmartwychwstaniu – przybyli w pobliże Wieczernika. Dla pełnego obrazu wydarzenia dodajmy, że św. Łukasz wymienia, skąd pochodzili uczestnicy, a były to niemałe odległości: „Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem.[…] Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie” (Dz 2,8-12). Przejęli się wyjaśnieniem Piotra, jak „wielkie dzieła Boże” dokonały się w ostatnim czasie w Jerozolimie. „Zdumiewali się wszyscy i nie wiedzieli, co myśleć: «Co ma znaczyć?» – mówili jeden do drugiego”. A Piotr, mówił donośnym głosem w obecności Jedenastu: „Mężowie Judejczycy i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, przyjmijcie do wiadomości i posłuchajcie uważnie mych słów. Mężowie izraelscy, słuchajcie tego, co mówię: Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie, tego Męża, który z woli, postanowienia i przewidzenia Bożego został wydany, przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście. Lecz Bóg wskrzesił Go, zerwawszy więzy śmierci, gdyż niemożliwe było, aby ona panowała nad Nim” (Dz 2,22-24). Wyjaśnienie Piotra jest pierwszym orędziem w nauczaniu Kościoła i dotyczy istoty jego misji. Powstaje podstawowe pytanie, jakie argumenty przedłożył słuchaczom natchniony przez Ducha Świętego Apostoł, skoro po jego kazaniu do chrztu przystąpiło „owego dnia około trzech tysięcy dusz” (Dz 2,41). Otóż, Piotr przemówił do nich tekstami mesjańskimi, przytoczył zwłaszcza Psalm 15 zapowiadający, że ciało Mesjasza będzie zachowane od rozkładu w grobie.
„Miałem Pana zawsze przed oczami,
gdyż stoi po mojej prawicy, abym się nie zachwiał.
Dlatego ucieszyło się moje serce i rozradował się
mój język, także i moje ciało spoczywać będzie
w nadziei, że nie zostawisz duszy mojej w Otchłani
ani nie dasz Świętemu Twemu ulec skażeniu.
Dałeś mi poznać drogi życia i napełnisz mnie
radością przed obliczem Twoim” (Ps 15,8-11).
Piotr Apostoł wyjaśniał, że Psalm zawiera obietnicę Boga daną Dawidowi, iż „jego potomek zasiądzie na jego tronie”. Co więcej – argumentował mówca: „widział on [Dawid] przyszłość i przepowiedział zmartwychwstanie Mesjasza, że ani nie pozostanie w Otchłani, ani ciało Jego nie ulegnie rozkładowi”. Kończąc przemówienie, św. Piotr podkreślił: „Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami” (Dz 2,32).
Do pouczenia Piotra dołączył w niedługim czasie Paweł z Tarsu. Nawróconych Koryntian utwierdzał w wierze, pisząc do nich list: „Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którą przyjęliście i w której też trwacie. Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam rozkazałem… […] Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem: i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom. W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie…” (1Kor 15,1-8).
Święty Jan Paweł II poszedł w rozważaniu dalej: „Wielkanoc jest triumfem życia, które nie umiera. Dzisiejsze święto […] przypomina o obecności niebiańskiego wysłannika w ewangelicznych relacjach o zmartwychwstaniu. Ukazując się niewiastom przy grobie, anioł obwieszcza im, że Jezusa ukrzyżowanego nie ma w grobie, ale że zmartwychwstał i udał się przed uczniami do Galilei (por. Mt 228,3-7; Mk16,5-7; Łk 24,4-7). Jezus Nazarejczyk, ukrzyżowany, zmartwychwstał, nie ma Go tutaj! – mówił anioł niewiastom przybyłym wczesnym rankiem do grobu. Tymi słowami daje im do zrozumienia, że pusty grób jest znakiem nowej obecności Pana wśród ludzi: grób otwarty i pozbawiony ciała Jezusa jest świadectwem zwycięstwa życia nad śmiercią. Oto radosna nowina! Jezus zmartwychwstały jest autentyczną Ewangelią życia. Przekazuje człowiekowi boskie życie, godność dziecka Bożego. Od Apostołów przejęliśmy tę dobrą nowinę, z którą mamy dotrzeć do serca każdego człowieka i wprowadzić ją do samego wnętrza ludzkiego społeczeństwa”(Evangelium vitae).
Ks. Stefan Misiniec
Ostatnie wydarzenia